Rəssam və zaman... sadə olmaqlarına baxmayaraq bu sözlərin məna yükü dönəmdən dönəmə, bir bədii cərəyandan digərinə, sənətkardan sənətkara dəyişib və indi də dəyişməkdədir. Rəssam əks etdirdiyi dünyadan nə dərəcədə asılıdır, onun təsvir etmək istədiyi modelin deformasiyasının sərhədləri haradan keçir, təhtəlşüurunun dolambaclarında vurnuxub dolaşan fantaziyasına etiraz edə bilərmi? Suallar sonsuzdur, biz onlara qəti cavab almaq iddiasında deyilik.Amma necə olursa olsun, üstünlük verdiyi özünüidarə formalarından, “sənət və reallıq” anlayışına münasibətindən asılı olmayaraq, o və yalnız o- əsl rəssam, öz tablosunda bütün detalları bir müstəviyə gətirib yaşadığı zamanın obrazını yaradır, o zəmanəsinin qəhrəmanını uydurmur- tapır: tapır və konkret bir dönəmin müəmmalı “koloritini” duyaraq bizə ötürür.
Bu sözlər görkəmli rəssam, XX əsr Azərbaycan mədəniyyətinin ən parlaq nümayəndələrindən biri, Azərbaycan klassik rəngkarlıq məktəbinin yaranmasında müstəsna xidmətləri olan Böyükağa Məşədi oğlu Mirzəzadə haqqındadır. Fitri istedad və fövqəladə çalışqanlığı sayəsində Böyükağa Mirzəzadə saysız dəzgah rəngkarlığı və qrafika, monumental heykəltaraşlıq və səhnəqrafiya əsərlərinin müəllifidir: rəssamın irsi həqiqətən böyük və çoxlaylıdır. Onun yaradıcılığında müxtəlif dövrlərin avropa rəngkarlığı, rus realist rənkarlıq məktəbi və Azərbaycan milli sənətinin ənənələri üzvi şəkildə bir-birinə bağlanmışdır. Bəli, bu üç başlanğıcın sintezi rəssamının özəl üslubunun əsasını təşkil edir. Əgər sözlər olmasaydı, insanlar musiqi ilə, rənglərlə, rəqəmlərlə danışardılar. B. Mirzəzadənin ən müxtəlif formalarda, fərqli çərçivələrdən bizə göstərdiyi hadisələr - çay kimi axan zamanın bir anlığa dondurulmuş obrazları – bu fikri təsdiq edir.Onun rəngləri insanlarla danışır. Bu rənglərin öz dili, öz musiqisi, ruhu, istisi, soyuğu, öz günəşi, öz küləyi var. B. Mirzəzadənin əsərlərindəki təbiət canlıdır, nəfəs alır: hava, torpaq, od, su və bu rənglərin molbertdə yoğrulması- insan. Allahın yaratdığı əmanət...